این روز ها همه سبز  شدند؛ حتی اون کسایی که فکرش رو هم نمیکنید رنگ سبز را تو این چند روز نماد خود قرار دادند. رنگ سبز کم کم داره به یک انقلاب بزرگ تبدیل میشه.

نمیدونم شما توییتر دارید یا نه ولی این چند روزه توییتر به یکی از منابع خبری انتخابات ایران تبدیل شده به صورتی که یک رکوردی جالب زده شده: در یک دقیقه به میزان ۲۴۷۰۰۰ توییت در مورد انتخابات ایران نوشته شده که به نظر من حالا حالاها این رکورد زده نخواهد شد؛ موضوع های داغ توییتر روزانه عوض میشند ولی حدود ۱۰ روزه که این اتفاق نیفتاده و انتخابات ایران همچنان در صدر این موضوعات قرار داره. اما اینها نکته جالب نیستند؛ نکته جالب اینجاست که آدمهای ایرانی خیلی خیلی کم توییت میفرستند و این آدمهای خارجی، به خصوص آمریکایی هستند که این خبررسانی رو به دست گرفتند. به جرأت هم میتونم بگم که حدود ۸۰ درصد این آدم ها عکس خودشون رو به حمایت از میرحسین موسوی سبز کردند که واقعا روی من تأثیر گذاشت.اینها همون آدمهایی هستند که تو ایران حداقل هفته ای یک بار در راه پیمایی های مختلف مورد توهین قرار میگیرند و حالا به قدری این مسئله براشون مهم شده که خودشون رو از ایرانی ها میدونند و در حالی که خبر دارند که این روزها وضع اینترنت ایران خرابه به مردم ایران در اطلاع رسانی کمک میکنند.

** فردا میتونه به یکی از مهمترین روزهای تاریخ ایران بدل بشه؛ تاریخ نویسان میتونند از روز جمعه به عنوان روزی یاد کنند که رهبر به اراده ملت ایران تسلیم شد ولی احتمالش خیلی پایینه ولی اگر مردم با همون اراده همیشگشون اعتراض خودشون رو نشون بدن احتمال این واقعه تاریخی بالاتر میره**

تا الان ننوشته بودم چون تو شوک بودم ولی با این تصاویری که از ایران دیدم همه چیز یادم رفت.

انصافا آدم وقتی میبینه که این ملت برای اینکه به حق واقعی خودشون برسند دست به چه کارهایی میزنند مو به بدنش سیخ میشه. این تصاویر همونطور که روی من تأثیر گذاشته مطمئنا تأثیر ۱۰ برابر بزرگتری روی اون مرتیکه ای که توی بیت رهبری نشسته داشته. او صد در صد الان به غلط کردن افتاده که چرا با اون سرعت سلامت انتخابات رو اعلام کرد و با اون روش به احمدی نژاد تبریک گفت. الان او باید با خودش بره و خوب فکر کنه، و از خودش بپرسه حالا من با این همه مردم چی کار کنم؟ او فکر میکرد که روز اول مردم رو میگیرند میزنند بعد همه هم ساکت میشن ولی این دفعه فرق میکنه؛ این ملت تا جواب نگیرند ول کن نیستند و همونطور که موسوی امروز گفت: «تا آخرش ایستاده ایم»

**ملت، آقای میرحسین همینطور ادامه بدید که تمام ایرانی های روی این کره خاکی پشتتونند**

خاتمی: برای نجات کشور همه می آییم

همه چیز داشت خوب پیش میرفت؛ کروبی زره زره داشت خون احمدی نژاد رو میمکید و بهش تیکه مینداخت، در مورد هاله نور و این ارقام شر و وری که احمدی نژاد میگفت خوب بهش جواب میداد؛ ولی همه چیز با یک اتفاق عوض شد و به سمت احمدی نژاد چرخید. عمو دکتر کارت شهرام جزایری رو انداخت وسط و یک سطل آب یخ همزمان روی سر کروبی ریخته شد. با اینکه این کاملا واضح و مشخص برای خیلی هاست که همه آخوند ها از افراد مختلف پول دریافت میکنند که در راه خیر براشون خرج کنند و بدن به فقرا، ولی همه این چیزها از جلوی چشم فقرا و طبقه متوسط جامعه میره کنار وقتی که اسم شهرام جزایری میاد وسط. کروبی بد جواب نداد ولی ضربه ای که احمدی نژاد زد به ضربه کروبی خیلی میچربید.

چیزی که تا اینجا حداقل برای من مشخصه اینه که مناظره میرحسین و احمدی نژاد مناظره بین فرهنگ و وقاحت بود که به نظر من فرهنگ برد. مناظره بین کروبی و احمدی نژاد مناظره بین پر رو و پررو تر بود که به نظر من باید برنده رو احمدی نژاد حساب کرد.

**من انصافا رضایی رو آدم حساب نمیکنم چون هر دفعه به این فکر میکنم که این آدم اگه پاشو از ایران بزاره بیرون میگیرنش از خنده دل درد میگیرم**

رضایی جدا از شر و ور گفتنات خداییش با اون اصل چهل و چهارت خفمون کردی.

**این طرفدارهای آقای احمدی نژاد میریزن تو خیابونها و میگن «ما بردیم ما بردیم!!». آره شما بردید؛ از نظر وقاحت، بلاهت و خریت شما خیلی وقته که برنده اید و برای همیشه در تاریخ این مملکت برنده خواهید ماند**

هیچ کلمه ای نمیتونه رفتار احمدی نژاد رو در مناظره دیشب توصیف کنه؛ ولی موقعی که شروع به توهین کردن به خاتمی و زهرا رهنورد کرد یک چیز به ذهنم رسید: آیا از این آدم بی شرف تر در دنیا وجود دارد؟ حتی یک لحظه نمیتونم احساس میر حسین رو درک کنم وقتی که آنجور به عشقش توهین شد در آن لحظه واقعا دلم شکست. احمدی نژاد برگه تحصیلات خانم رهنورد را گرفته بود به سمت دوربین و خطاب به موسوی گفت: «بگم؟ بگم؟» عین یک بچه ۱۰ ساله و موسوی هم با وقار گفت «بگو». بعد در آخر هم معلوم شد که هر چی داره در مورد مدرک تحصیلی خانم رهنورد میگه چرنده و او بیشتر از هر کسی برای گرفتن مدرک دکترایش زحمت کشیده.

بعد از مناظره دیشب بیش از هر چیز میخواهم موسوی رییس جمهور بشه؛ موسوی نشون بده که پست های بزرگ برازنده آدمهای بزرگ هست.

همین الان، فیلم مستند کروبی رو دیدم و باید اعتراف کنم که بهترین فیلم مستند بین همه آنها بود.

کروبی اشتباه میر حسین رو تکرار نکرد و از کل ۳۰ دقیقه استفاده کرد تا برنامه هاش رو توضیح بده. از بس هم این آقای کروبی آدم قوی دور و برش هست کارش خیلی آسون شده، چون لازم نیست که حرف بزنه، آنها برایش حرف میزنند؛ به عنوان مثال در اون مصاحبه چند دقیقه ای او با کرباسچی، فقط شرو و رو میگفت و کرباسچی منظور اون رو به بیننده میفهموند، مثلا یک جا کروبی یک چرندی گفت بعد کرباسچی گفت که یعنی منظورتون فلان چیزه؟ آقای ابطحی هم که سنگ تموم گذاشت (هنوز نمیتونم درک کنم که چرا داره از کروبی حمایت کنه) و کلی دولت احمدی نژاد رو زیر سوال برد، حتی در یک جا گفت که اگر رییس جمهور شدید و هاله نور دیدید به کسی نگیها!!!

همونطور که گفتم بیشتر این فیلم به تشریح برنامه های کروبی گذشت ولی از بس زیاد بود که دیگه منو تا حدودی به خنده انداخت؛ من از همین الان بهتون میگم از کل این برنامه های که این آقا قول داده که انجام بده، ماکسیموم به یک الی دوتای آنها عمل خواهد کرد. این قول دادن های کروبی هم دلیل داره: دلیلش اینه که کروبی ۴ سال که بیشتر نداره(به خاطر سنش) و این هم شانس آخرشه پس دست به هر کاری میزنه تا مزه رییس جمهور شدن رو بالاخره بچشه. یعنی مطمئن باشید که اگر کروبی، ابطحی و کرباسچی را دور و بر خودش نداشت الان وضعش از رضایی هم بدتر بود.

موسوی کم قول میده ولی او به قول هایش عمل میکنه و من مطمئنم که ایران را به یک کشور موفق تبدیل میکنه.

من خیلی وقته دوست دارم از رو موبایل یا از رو آیپادم پستهای جدید روی وبلاگم بنویسم ولی ۲ تا مشکل دارم:

۱- آیپادم فارسی تایپ نمیکنه و من واقعا دوست ندارم به صورت فینگلیش تو وبلاگم بنویسم.

۲- امروز هم با کلی بد بختی و بیچارگی تونستم حروف فارسی برای کیبرد موبایلم دانلود کنم، ولی یک مشکل وجود داره: حروف کاف و گاف یا جزو این حروف نیست یا من نمیتونم روی کیبردم پیداش کنم.

فکر میکنم که آرزوی بلاگ نویسی از بیرون از خانه رو باید به گور ببرم!!!

به مناسبت انتخابات تصمیم گرفتم که حال و هوای وبلاگ رو انتخاباتی کنم و تا جایی که میشه مردم رو به رأی دادن سوق بدم، چون یک رای هم ما رو یک قدم به رییس جمهور نشدن آقای احمدی نژاد نزدیک میکنه.من به شخصه از آقای موسوی حمایت مینکم ولی مهم نیست چون بین این ۴ کاندیدا هر کسی بهتر از احمدی نژاد هست، پس اگر این را میخوانید و تصمیم رای دادن ندارید، یک بار دیگه به تصمیم خود فکر کنید.

**اگر فیس بوک و از اینجور چیزها دارید و از آقای موسوی در این انتخابات حمایت میکنید بهتون پیشنهاد میکنم که از این «سبزکن» استفاده کنید و عکستون را تا پایان انتخابات سبز نگه دارید. (همش ۱۸ روز مونده؛ شاید این کارتون حتی یک نفر رو به رأی دادن به موسوی وادار کرد)**

همانطور که قول داده بودم، از امروز شروع میکنم و در مورد جدیدترین قسمت لاست (قسمت آخر سیزن پنجم) صحبت میکنم. از الان دارم میگم اگر ندیدید این قسمت رو این برداشت رو نخونید.

شاید این قشنگترین قسمت لاست بود: کلی اکشن، کلی جواب برای سوالهایی که داشتم و اطمینان دارم شما هم داشتین.

شاید یکی از مهم ترین جوابهایی که در این قسمت به بیننده داده شد، این بود که جیکوب بر خلاف افکار خیلی ها یک آدم معمولیه، یعنی نه روحه و نه بابای جکه و نه چیز دیگر. در ۵ دقیقه اول این قسمت میبینیم که جیکوب داره با وسایل خیلی قدیمی و بهتره که بگم ابتدایی نخ ریسی میکنه و بعد از اون به طرف ساحل میره و ماهی که از قبل شکار کرده بود ( باز هم با وسایل خیلی ابتدایی که نشون میده  جیکوب از تکنولوژی زیاد خوشش نمیاد) رو شروع به پختن میکنه؛ در همین حال یک کشتی داره به سمت ساحل میاد. وقتی آشپزیش تموم شد به طرف دریا میشینه و به کشتی خیره میشه.  در همین حال یک آدمی از جنگل در میاد و میاد بقل جیکوب میشینه و میگه که تو میدونستی این کشتی داره میاد و آدمهای توش، جز دردسر چیزی نیستندو از این جور چیزها، و این هم میگه که چقدر دوست داره جیکوب رو بکشه و تا راهش رو پیدا کرد حتما این کارو میکنه، و جیکوب با خونسردی تمام میگه من همینجا منتظرت میمونم، و بعد دوربین zoom out میکنه و مشخص میشه که جیکوب و دشمنش(اسمش مشخص نشد) درکنار اون مجسمه معروف لاست هستند ولی نه فقط پای مجسمه بلکه کل مجسمه معلوم میشه که به نظر من یکی از این خدایان مصری بود. این نشان داد که این جیکوب داستان ما از ریچارد هم پیر تره (یا حداقل من همچین فکری میکنم)؛ و سوالی که برای ما ایجاد شد در همین ۵ دقیقه اول سریال این بود که این دشمن جیکوب کیه و چه کارست؟ و اینکه چرا کشتن جیکوب باید «راه خاصی» داشته باشه.

این قسمت همچین کم هم فلش بک نداشت؛این فلش بک ها نشون دادند که چگونه جیکوب درمراحل حساس زندگی کارکترهای اصلی داستان حظور داشته و چگونه به نوعی مسیر زندگیشون رو عوض کرده: موقعی که کیت اولین دزدیش رو انجام داد(موقعی که حدودا ۱۰،۹ سالش بود) صاحب مغازه خواست که به پلیس زنگ بزنه ولی جیکوب اجازه نداد این اتفاق بیفته و گفت که من پولشو میدم. سایر رو در ختم پدر و مادرش ملاقات کرد و درست موقعی که سایر داشت اون نامه معروفش رو برای بابای لاک مینوشت(کسی که باعث مرگ پدر و مادرش شد) وقتی نامشو داشت مینوشت جوهر خودکارش تموم شد و جیکوب بهش یک خودکار جدید میده و به سایر تسلیت میگه. جیکوب باعث شد که هرلی برگرده به جزیره: وقتی که هرلی از زندان آزاد شد سوار تاکسی شد که جیکوب در آن حظور داشت، جیکوب بهش گفت که  هرلی دیونه نیست و اینکه باید برگرده. لاک وقتی از پنجره پرت شد بیرون توسط باباش اولین کسی که به طرفش اومد جیکوب بود، اون بهش گفت که همه چیز درست میشه و اینکه متاسفه که این اتفاق براش افتاد. جک از این ماشین هایی که شکلات میفروشن، شکلات خرید ولی شکلات نیومد بیرون ولی جیکوب براش در آورد و بهش شکلات را داد. در یک زمان نا معلوم جیکوب با ایلانا هم در یک بیمارستان ملاقات کرد(تمام بدن ایلانا باند پیچی شده بود) و بهش گفت که به کمکش نیاز داره. در همه این برخورد ها یک اتفاق مشترک وجود داره؛ جیکوب در همه این برخوردها این شخصیت ها رو لمس میکنه، حتی موقعی که لاک از پنجره افتاد  تا جیکوب بهش دست زد یک دفعه از بیهوشی در اومد.

حالا میریم سراغ دارماییها. کیت و سایر و جولیت در زیردریایی بودند که کیت بهشون گفت که جک میخواد بمب هیدروژنی رو بترکونه پس با هم تصمیم گرفتند که برن و جلوی جک رو بگیرند. در همین بین سعید و جک هسته بمب را به قصد ترکوندن از جاش در آوردند و به سوی مرکز سوآن راه افتادند، ولی بابای بن دیدشون و به سعید شلیک کرد، و مثل همیشه هرلی با اون فلکس واگنش به کمکشون رسید و به سمت مرکز سوآن راه افتادند. در وسط راه سایر و جولیت و جک که با کلی جانگولر بازی تونستند از زیر دریایی فرار کنند جلوی ماشین رو گرفتند. سایر گفت که میخواد فقط با جک ۵ دقیقه صحبت کنه؛ این صحبت بعد از اینکه جک راضی نشد که بمب را منفجر نکنه به یک دعوای همچین مفصل بین او و سایر تبدیل شد. ولی حتی این دعوا هم مانع جک نشد. در این بین جولیت نگران این بود که سایر همش داره به کیت نگاه میکنه و اینکه رابطشون در حال به هم خوردنه. کیت هم راضی شد که جک بمب را منفجر کنه. با کلی بد بختی و اکشن بازی بالاخره جک به چاله ای که در آن حفاری در حال اجرا بود رسید و بمب رو پرت کرد ولی بمب منفجر نشد!!!!!! در عوض انرژی الکترومغناطیس زد بیرون و باعث شد که تمام چیزهای آهنی رو به طرف خودش بکشه و از شانس بد جولیت، یک زنجیر به دورش پیچیده شد و جولیت رو به درون چاه کشید. (وای که این فریاد های سایر دل مارو خون کرد). وقتی که جولیت از حالت بیهوشی در آمد دید که بمب بقلش افتاده و منفجر نشده، به همین دلیل با فداکاری بسیار با ضربه زدن به بمب باعث انفجارش شد و تمام صفحه یک هویی سفید شد.(این آخرین صحنه این قسمته)

حالا بریم سراغ آدمهایی که در سال ۲۰۰۷ هستند. در حالی که لاک به دنبال جیکوب بود تا بکشتش، ایلانا و گروهش و با اون جعبه مرموزشون به سمت کابین جیکوب داشتند حرکت میکردند و متوجه شدند که کسی داشته از کابین استفاده میکرده. ایلانا رفت توی کابین و یک نشانه از جیکوب پیدا کرد: نقاشی از مجسمه مرموز لاست(همون مجسمه مصریه). قبل از حرکت کردن به سمت مجسمه، کابین رو آتش زدند، که من فکر میکنم به خاطر این بود که دیگه کسی ازش استفاده نکنه. لاک در مسیرشون به طرف خونه جیکوب به بن گفت که خودش نمیخواد جیکوب رو بکشه بلکه بن باید این کارو بکنه(چون بن برای لاک تعریف کرد که آلکس چی بهش گفت وقتی که رفتند دنبال هیولای جزیره). وقتی به مجسمه مصری رسیدند (دیگه بیشتر از یک پا براش نمونده بود) ریچارد به لاک گفت که جیکوب درون پای مجسمه زندگی میکنه و اینکه لاک نمیتونه بن رو با خودش ببره ولی لاک بهش گوش نداد و بن رو با خودش برد؛ وقتی بن و لاک داخل شدند، جیکوب رو دیدند که نشسته و منتظرشونه. در همین حال ایلانا به مجسمه رسید و گفت که با «ریکاردوس» کار داره، و ریچارد اومد جلو. ایلانا ازش اون سوال معروف رو پرسید: «چه چیزی زیر سایه مجسمه است؟» و ریچارد به لاتین جوابشو داد(که ترجمشو با کلی بدبختی پیدا کردم: کسی که مارو نجات خواهد داد). و بعد ایلانا بهش گفت که چیزی داره که ریچارد باید حتما ببینه، و جعبه رو باز کرد و جنازه بی جان لاک رو نشون داد( من تا ۱۰ دقیقه دهنم باز موند بعد از این صحنه) و بعد سان یک سوال خوبی کرد:«اگه این لاکه پس کی رفت پیش جیکوب؟». حالا داخل مجسمه ماجرا داغ داغ شده بود و جیکوب با یک جمله دهن من رو بیشتر از قبل باز نگه داشت: اون به لاک گفت« پس راهشو پیدا کردی؟» این جمله نشون داد که لاک در واقع همون دشمن جیکوبه که در اول این قسمت داشت با جیکوب حرف میزد و گفت که چقدر دوست داره بکشتش. و لاک به بن گفت که کاری که بهت گفتم رو بکن و بن یکی از قشنگ ترین صحنه های لاست رو درست کرد. به جیکوب گفت که ۳۵ سابل تو این جزیره زندگی گرده ولی هیچ وقت جیکوب حتی خودش رو هم بهش نشون نداده و گفت که تا جان خواست ببیندش به راحتی موفق به این کار شد و بعد در آخر صحبتاش با صورتی مظلوم گفت: «پس من چی؟» و جیکوب با بی رحمی تمام جوابشو داد: «پس تو چی؟» و با این حرفش قبر خودشو کند. وقتی که در حال مردن بود جیکوب به لاک گفت که «دارند میان».

و این قسمت آخر این فصل از این سریال زیبا بود. باید بگم که واقعا از شخصیت جیکوب خوشم اومد و خیلی ناراحت شدم که جان واقعا مرده، دلم براش خیلی تنگ میشه.

بعد از این قسمت چند تا سوال هست که بهتره بهش فکر کنید تا سیزن ششم شروع بشه :

۱- چرا دشمن جیکوب میخواست او را بکشه؟

۲- چرا دشمن جیکوب باید راه کشتن جیکوب رو پیدا کنه؟ مگه همینجوری معمولی نمیشه آدم بکشتش؟

۳-چجوری دشمن چیکوب به شکل لاک در اومد؟

۴- چرا جیکوب از کابینش بیرون رفت؟

۵- ایلانا و  گروهش چه جوری این همه در مورد جزیره میدونند؟

۶- رابطه ایلانا با جیکوب چیه؟

۷-منظور جیکوب از «دارند میان چی بود»؟

** من تا یک ماه دیگه برمیگردم پس فعلا خداحافظ**